|
Roma, Biblioteca Nazionale Centrale, Sessoriano 590, c. 214r
Eugippio, Excerpta ex operibus sancti Augustini CXCVIII (CSEL
9, 1, pp. 658, 12 - 659, 20)
s. VIII seconda metà, Italia meridionale, scrittura libraria
assimilabile alla protobeneventana
Marco Palma, Nonantola e il Sud. Contributo alla storia della
scrittura libraria nell’Italia dell’ottavo secolo,
"Scrittura e civiltà", 3 (1979), pp. 77-88: tav. VII;
Emma Condello, Una scrittura e un territorio. L’onciale
dei secoli V-VIII nell’Italia meridionale, Spoleto,
Centro italiano di studi sull’alto medioevo, 1994 (Biblioteca
di Medioevo latino, 12), pp. 25-27
... qui eum adduxerunt ita desipiant ut consideratis atq(ue)
numeratis ceteris membris eius sanis respondeant medico et
dicant: Ergone ista sana tot (verosimilmente corretto da sanato)
membra non valent ad eius vitam et unum illud vulneratum valet ad
mortem? Non utiq(ue) hoc dicunt, sed curandum offerunt, nec ideo
tamen, quia (-i- aggiunta in interlinea) curandum
offerunt, medicum rogant, ut etiam illa quae sana sunt curet, sed
illi uni loco medicinam instanter adhibeat, unde mors etiam
salvis ceteris imminet et, nisi sanetur, adveniet. Quid ergo
prodest homini vel sana fides vel sanum fortasse solum fidei
sacramentum, ubi l(a)etali vulnere schismatis p(er)emta est
sanitas caritatis, per cuius solius p(er)emtionem etiam illa
integra trahuntur ad morte(m)? Quod ne fiat, non cessat
misericordia D(e)i p(er) unitatem s(an)c(ta)e Ecclesiae suae ut
veniant et curentur p(er) medicamentum reconciliationis, p(er)
vinculum pacis. Nec ideo se putent sanos esse, quia dicimus eos
habere aliquid sanum, nec rursus ideo putent curandum esse quod
sanum est, quia ostendimus aliquid vulneratum. Itaq(ue) in
sacramenti sanitate quia contra nos non sunt, pro nobis sunt. In
schismatis autem vulnere quidquid cum Chr(ist)o non colligunt,
spargunt. Non extollantur ex his quae habent. Quid tantu(m) p(er)
ea quae (q- probabilmente corretta su un’altra
lettera) sana sunt sup(er) hos oculos ducunt? Et vulnus
suu(m) dignentur humiliter intueri nec solum quid adsit, sed
etia(m) quid desit, attendant (la seconda -a- corretta
probabilmente su -u-). Videant qua(m) multa et
q(u)a(m) magna nihil prosint si unu(m) quidda(m) defuerit, et
videant quid sit ipsum unum nec me in hoc audiant sed apostolum:
Si linguis hominu(m) - inquit - loquar et angeloru(m), caritatem
autem non habeam, factus sum (a)eramentum sonans et cymbalum
tinniens; et si habuero prophetiam et sciero omnia sacramenta et
omnem scientiam, et si habuero omnem fidem ut montes transferam,
caritate(m) autem non habeam, nihil sum. Quid ergo eis prodest,
si lingua(m) in sacris mysteriis ...
[ Indice beneventana | Indice tavole ]
|
